Pierwszy błąd pojawia się zwykle bardzo wcześnie: właściciel klasyka szuka „taniego OC dla starego auta”, choć jego samochód nie jest po prostu starym autem do codziennej jazdy. Jeśli auto wyjeżdża głównie w weekendy, stoi pod dachem, bywa na zlotach, czasem jedzie do wyspecjalizowanego warsztatu i ma za sobą renowację, to polisa skrojona pod zwykłą eksploatację potrafi być jednocześnie zbyt szeroka i zbyt słaba. Płaci się za elementy mało potrzebne, a brakuje tych, które przy klasyku są naprawdę istotne.
Druga pułapka to oszczędność pozorna. Niska składka cieszy do momentu awarii na trasie, szkody parkingowej albo sporu o wartość pojazdu po renowacji. Przy klasykach problemem bywa nie sam brak ochrony, ale źle ustawione warunki: zaniżona suma ubezpieczenia, zbyt wąskie assistance, niejasna definicja użytkowania rekreacyjnego albo wyłączenia dotyczące wydarzeń motoryzacyjnych. Dlatego pytanie nie powinno brzmieć tylko „czy to polisa dla klasyka?”, lecz przede wszystkim: jak naprawdę używasz auta i czego chcesz uniknąć, gdy coś pójdzie nie tak.